Midwintermarathon 2017: Race verslag

Gisteren was het dan eindelijk zo ver: de midwintermarathon in Apeldoorn. Mijn eerste lange afstand wedstrijd namelijk de Asselronde van 25 km. Ben je benieuwd hoe mijn race verliep? 

De week voor de start

Na een aantal fijne trainingsweken kreeg ik in de loop van de week wat pijntjes in mijn bovenbenen. Ik liep vrijdag nog even een kort rondje om mijn benen wat los te lopen en in de hoop dat ik de pijntjes eruit liep. Helaas was dit niet het geval en ging het niet zo lekker. Ik besloot om wat extra rustig aan te doen dit weekend zodat ik zondag met frisse moed aan de start zou staan. Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagavond heb ik al aardig wat koolhydraten naar binnen gewerkt tijdens een pasta party met een vriendinnetje (me like). Op zaterdagochtend moest ik nog even werken,  maar de rest van de dag heb ik rustig aan gedaan. ‘S avonds begon ik aan mijn 2e foodparty met speltpannenkoeken (ook niet verkeerd) en ging ik op tijd naar bed.

De ochtend voor de start

Na een toch wel onrustige nacht ging de wekker om 8 uur. Niet dat ik die wekker nodig had want ik was allang wakker. Ik stond rustig op en maakte een groot ontbijt. Voor het eerst had ik geen zin in ontbijt door alle koolhydraten van de dag ervoor. Toch at ik mijn bakje havermout op en maakte ik mezelf klaar voor vertrek. Rond half 11 vertrokken we, zenuwachtig, richting Apeldoorn. Ik heb er zin in!

Bijna starten

Wanneer we in Apeldoorn bij de startvakken aankomen zie je meteen hoe groot het evenement is. Wat is het druk! Zoveel hardlopers bij elkaar, daar word ik dus echt blij van. Ik loop samen met mama richting de start en we kijken bij de minimarathon. Het startschot is net afgegaan en we zien alle lopers vertrekken. Hierna is het voor mij ook al bijna zo ver. Ik liep wat warm en ging richting mijn startvak. Ondertussen heb ik helemaal geen last meer van mijn bovenbeen (waren vast de zenuwen) en ben ik er klaar voor!

Starten maar

We gaan! Na ongeveer 2 minuutjes lopen ga ik over de start, nu kan het echt beginnen. Iedereen om me heen gaat superhard (zoals altijd) maar ik moet van mezelf rustig blijven en in mijn eigen tempo blijven lopen. Dat lukt aardig en ik loop mijn eerste kilometer in 6:10, best prima. Het is behoorlijk druk op het parcours en ik heb allerlei problemen met mijn muziek. Mijn telefoon drukt telkens automatisch mijn muziek op pauze en dan weer op play, hierdoor raak ik uit mijn focus, heel irritant. Ik sluit de app af en probeer het opnieuw, het lukt en ik kan eindelijk weer normaal doorlopen. Inmiddels zijn we al bijna bij 3 km en komen de eerste hoogtemeters. En dat zullen er aardig wat gaan zijn heb ik me laten vertellen.

Heuvels zijn niet mijn beste vrienden

Ik loop nu door de bossen van Berg en Bos. Zoals de naam al doet vermoeden zijn er aardige wat ‘bergen’. Niet heel veel maar voor iemand die altijd op vlak asfalt loop is dit toch al aardig zwaar. De omgeving maakt gelukkig veel goed en ik kijk veel om me heen. We lopen nu richting Hoog Soeren waar de eerste ‘echte’ hoogtemeters zullen komen. Dit is ook aardig te merken aan mijn benen.. Wat is dit zwaar, denk ik bij mezelf. Oh en ik heb er hier pas 8 km opzitten. Hopelijk komen er snel vlakke stukken.

Op de hei

Inmiddels zijn we bijna bij het 10 km punt op de Asselsche heide. Hier begin ik eindelijk een beetje te genieten, fijn. Mijn pace is op dit moment stabiel (5’59’’) en ik loop gewoon lekker. De omgeving hier is echt prachtig, hier wil ik wel vaker hardlopen!  Eerst maar even deze wedstrijd voltooien. En dan is daar opeens het halfwaypoint! In 1:16:16 kom ik binnen, best oke maar ik wilde hier eigenlijk voor 1,15 uur zijn omdat ik dan op schema loop. Ik wil namelijk onder de 2,5 uur lopen. Maar er is nog van alles mogelijk en ik ga gewoon verder. Stiekem ben ik ook wel een beetje blij want we zijn op de helft!

Shit stuk

Zo lekker dat ik liep op de hei, zo k*t dat ik liep op de Amersfoortseweg. Op het 15 km punt lopen we de Amersfoortseweg op. Vanaf hier is het nog 10 km over een heel lang recht stuk. Weliswaar op een asfaltweg maar alleen maar vals plat. Best wel zwaar als je nog zo’n uur moet lopen. Maar ik geef niet op en met goede moed begin ik aan het ‘einde’ van mijn race. Onderweg kom ik een man en een vrouw tegen die op een lekker tempo liepen, zij zijn vanaf nu mijn hazen. Ik had het echt even nodig en dus loop ik een aantal kilometers achter hen aan totdat ze gaan wandelen bij het waterpunt. Shit, nu moet ik verder zonder hazen en we liepen net op zo’n lekker tempo. Ik vervolg mijn weg verder en ik voel dat ik toch weer last krijg van mijn linker bovenbeen. Ik probeer iets te vaart te verminderen, wat alleen maar meer pijn doet. Versnellen doet minder pijn, dat is dus mijn enige optie…

Finish in zicht

Met nog 5 km te gaan weet ik dat ik het ga halen, misschien niet meer onder die 2,5 uur maar dat maakt niet meer uit. Ik geniet van alles om me heen en loop steeds een stukje sneller. Oké dit klinkt misschien een beetje stom maar volgens mij ben ik een echte diesel, ik moet gewoon altijd even op gang komen. Dat duurlopen meer aan mij besteed zijn blijkt maar weer. Ik loop nu met een pace van 5’40 en dat gaat me gemakkelijk af. Misschien kan ik nog iets versnellen? Ik besluit iets te versnellen wanneer ik nog 3 km te gaan heb. Inmiddels staan hier weer meer mensen aan de kant en word ik aangemoedigd. Mensen roepen mijn naam: kom op Annemiek, je bent er bijna! Dat geeft extra energie. Ik loop de Loolaan op en versnel nog ietsje meer, nu ben ik er echt bijna! Ik kijk extra om me heen omdat Pim hier staat en foto’s gaat maken. Ik zie haar niet (hierover later meer) en trek een eindsprint. Ik ga gewoon keihard finishen op een fucking 25 km wedstrijd. Dit had ik nooit van mezelf verwacht.

Processed with VSCO with 4 preset

OMG I did it!

OMG ik ben er, is het eerste wat ik denk. Ik heb het gewoon gehaald! Met moeite strompel ik naar de medailles. Ik open mijn telefoon en zie allerlei appjes en berichtjes, het lijkt mijn verjaardag wel! Ondertussen wordt er een medaille om mijn nek gehangen en loop ik richting mijn familie. Die had ik tijdens de race ook al een aantal keer had gespot, super lief dat ze mij altijd komen aanmoedigen! Mijn Nike+ app gaf aan dat ik 25,98 km had gelopen in 2:34:11, prima tijd dus! Helaas is de officiële tijd toch iets anders namelijk 2:33:45, ook goed maar helaas niet onder de 2,5 uur. Volgend jaar dan maar weer proberen?

Waar is Pim?

Nadat ik mijn familie heb gezien ben ik eigenlijk ook wel op zoek naar Pim, waar is ze? Ze stuurt me een bericht dat ik haar moet bellen als ik klaar ben. Ik bel haar en vraag waar ze nou stond? Pim zegt: ‘Kijk even in de instastories!’. Pim zou met de trein naar Apeldoorn komen maar was blijkbaar een station te vroeg uitgestapt, ze moest een uur wachten op de volgende trein (arm kind). Uiteindelijk is ze door haar ouders, die de 8 KM zouden gaan lopen, opgepikt en richting de finish gereden. En daar was ze dan om 14:30 uur, een kwartier te laat om mij te zien finishen maar hey ze was er wel! Uiteindelijk konden we er allebei wel om lachen, een typische Pim actie. Volgend jaar doe je wel mee hoor Pimmie!

5 februari 2017 gaat weer in de boeken als een mooie hardloopdag! Volgend jaar doe ik sowieso weer mee. Heb jij ook meegelopen? Zo ja, hoe ging het? Ik ben benieuwd! 

Liefs,

Annemiek

 

4 gedachten over “Midwintermarathon 2017: Race verslag

  1. Ik vind het een topprestatie Annemiek! En tijdens het lezen van je verslag beleef je de hele run weer opnieuw, zo mooi heb je het weergegeven! Super gedaan!

    Like

  2. Pingback: Februari favorites

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s