Mijn net-niet-raceverslag: Afsluitdijk Open

Je zou kunnen zeggen dat mijn #projectAfsluitdijkOpen vanaf het begin al niet helemaal lekker ging. In mijn vorige blogs schreef ik al dat ik geblesseerd raakte aan mijn kuit, daardoor niet goed kon trainen en ook behoorlijk opzag tegen die 33 km. Oplossingen hiervoor waren snel gevonden: fysio en een halve afsluitdijk in plaats van de hele, maar toch zou je kunnen zeggen dat de gebeurtenissen van gisteravond een kers op de net-niet-afsluitdijkrace waren.

Vlak voordat ik naar New York vertrok – ik was net weer een beetje fijn aan het lopen- kreeg ik weer last van mijn kuit. Dit keer aan de andere kant, maar de pijn was hetzelfde. Ik hoopte dat het over zou gaan met wat rust, maar de ruim twintig kilometer die we elke dag liepen in New York waren nou niet echt bevorderlijk. Bij de tweede keer hardlopen door Central Park die week, mijn benen en voeten waren sowieso al uitgeput en stijf, had ik te veel pijn aan mijn heup, lies en kuit dat ik stopte en terug wandelde. Ik legde uit aan mijn fysio dat het voelde alsof er iets niet helemaal goed zat tijdens het lopen, alsof mijn lichaam uit balans was (niet in spirituele zin ;P) en inderdaad,mijn rechterschouder en heup stonden hoger dan de linker en ik werd belemmerd in sommige bewegingen.
Ik had tussen New York en de wedstrijd nog maar 1 keer kunnen lopen, dus dat ik gisteren behoorlijk zenuwachtig en een beetje gestresst op de trein stapte richting Utrecht begrijp je misschien wel. Mijn nicht Sam, afluitdijk partner in crime, en mijn oom zouden ons oppikken in Nieuwegein. Na een gedoe met treinen, trams en bussen zaten we gisteravond dan ook eindelijk in de camper:  onderweg naar Den Oever, de start van de Afsluitdijk Open. Onderweg begon het al behoorlijk te regenen, en Sam en ik bereidden ons mentaal maar vast voor dat de volgende ochtend ook non-stop regen zou zijn.

Eenmaal in Den Oever was de start niet bepaald te missen, er stonden al wat grote tenten en crewcabines, tientallen verkeersregelaars, een reusachtige parkeerplaats in het weiland en wat pendelbussen klaar. We hadden eerst bedacht om een camperplek in de haven te zoeken, maar er stonden al andere auto’s in het weiland dus vroegen we de verkeersregelaars of we ook al in het weiland konden staan. Dat kon, dus nog geen 10 minuten later stonden we geparkeerd in een weiland terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam.

Terwijl ik in de stromende regen op zoek ging naar een stopcontact ergens rondom de organisatietenten en het tankstation (want ja, geen stroom in zo’n weiland), stond Sam pannenkoeken te bakken in de kamper. Ik vond geen stopcontact, dus toen we ons hadden neergelegd bij het feit dat we zonder telefoon met muziek en Nike-App moesten lopen en hadden uitgerekend hoe laat we onze wekkers moesten zetten waren we er klaar voor. Een soort van. Onze fans zaten aan het bier, plaatsten leuk op facebook dat we in Den Oever aan waren gekomen en toen: AFGELAST. Iemand reageerde op Facebook: heb je dit al gezien dan? Met een foto van de melding van de organisatie van Afsluitdijk Open. ‘Nee?!? Dat kán toch niet!?’ Sam en ik keken elkaar aan met grote ogen en eigenlijk geloofden we alle vier nog niet dat we daar toch echt in een weiland stonden voor niets. Ergens was het ook hilarisch, gezien onze lange tocht en het feit hoe we er bijzaten in een camper, met pannenkoeken, startnummers en bier notabene, terwijl het kletteren van de regen op het dak steeds meer lawaai begon te maken. De heren vonden dat wij wel erg vrolijk reageerden, en ergens was ik wel behoorlijk opgelucht dat ik een herkansing kreeg voor mijn slechte voorbereiding van deze 16 kilometer tocht.

We besloten naar huis te rijden, aangezien we de volgende ochtend misschien niet meer uit de blubber weg zouden kunnen komen, en dus reden we daar om 11 uur ’s avonds over de Afsluitdijk. Ónze Afsluitdijk. In een camper met pannenkoeken, drop, bier en muziek reden we, toch een beetje opgelucht, richting huis. Afsluitdijk of niet, het was toch maar weer een avontuurtje en een gek verhaal, en dus ik kroop om 2 uur toch zeer tevreden in mijn eigen warme bedje.

Ik was ontsnapt, voor nu, kreeg een herkansing om me beter voor te bereiden. Want Afsluitdijk Open is niet van de baan hoor, er komt gewoon een nieuwe dag! Nu eerst maar eens volle bak voor We Run Paris, want dat is ook al over een maand. En als ik die 10 km onder de 50 min. wil lopen moet ik nog behoorlijk hard trainen. Ik wacht geduldig totdat het ophoudt met regenen en trek dan mijn schoenen aan. Sunday = Runday, no matter what happens!

See you in Paris!

Liefs, 

Pim


 

Een gedachte over “Mijn net-niet-raceverslag: Afsluitdijk Open

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s