Update: project afsluitdijk open

Ik wilde een update geven, al een poosje. Ik wilde schrijven over mijn trainingen, de afstanden, hoe goed het ging en hoe ver ik al liep. Dat gebeurde alleen niet: ik liep niet lekker, liep niet ver en dus ging het eigenlijk alles behalve goed. Niks om over te schrijven. Ik volgde braaf mijn trainingsschema, alleen ging het lopen niet echt lekker. Ik deed mijn afstanden, al was ik niet altijd vooruit te branden, maar liep niet fijn, niet ‘vanzelf’.

Ook na de trainingen merkte ik dat ik veel pijntjes overhield en stijve benen had. Ik wilde te veel, en te snel achter elkaar in te weinig tijd. Ik schroefde mijn trainingen terug van 4 naar 3 keer per week, maar werkte weinig verschil. En zo, eigenlijk geen verrassing, kreeg ik zo’n 3 weken geleden last van mijn kuit. Tijdens en na het rennen voelde ik hem, maar niet zo erg om te hoeven stoppen. Ik ‘liep het er wel uit’. Tot 2 weken geleden: alleen omhoog springen deed al te veel pijn om ook maar 3 stappen te kunnen rennen. De opvolgende dagen was zelfs wandelen al gevoelig. Ik stopte acuut met rennen.

   
Daar ging mijn afsluitdijk open. Mijn 33 km over de zee. Mijn hardlooprondjes in New York. Ik mocht al blij zijn als ik weer normaal in Parijs kon hardlopen. Dat is wat ik dacht althans.

Gelukkig viel het mee, na een week rust en een bezoek aan de fysio is de pijn vrijwel verdwenen. Hij masseerde al het melkzuur uit mijn kuit (auw!), gaf rekoefeningen en gaf me de opdracht voorzichtig te blijven lopen zolang de pijn uitblijft. En dat is – even afkloppen – nog het geval! Een paar korte runs ben ik vrijwel pijnloos doorgekomen, dus er is hoop.

Alleen voor die 33 KM niet. Toen ik stopte met rennen was mijn langste afstand 13,5 KM. Toen al veel te weinig en behoorlijk stressvol met nog 1,5 maand te gaan, maar nu al helemaal. En ik weet nog goed hoe zwaar ik het had bij de laatste kilometers van mijn halve marathon, mét (nog een soort van) goede training, dus laat staan hoe het nu zal zijn na een maand met een hopeloze poging tot 20 extra kilometers. 33 KM is toch wel 12 KM meer dan een halve, en daar voelde de laatste kilometers al als 5…

Met het oog op Parijs, mijn kuit en de Afsluitdijk Open heb ik zo goed als besloten dat ik niet voor een hele maar voor een halve afsluitdijk zal gaan. Het mooie effect van de opkomende zon boven de zee om 5 uur ’s ochtends zal er niet minder om zijn. Het stukgaan gelukkig wel. En de voldoening achteraf misschien ook, maar hé, ik heb nog een heel leven voor me om aflsluitdijken, marathons en ultramarathons (no way) te lopen. Nichtjelief moet het de helft zonder gezelschap volhouden, maar dat zal ze vast en zeker prima kunnen. Dan kan ik mooi foto’s maken, want die zullen er hoe dan ook komen: lopend of niet. En voorlopig ziet het gelukkig naar uit dat dat loopgedeelte toch nog goed komt. Half dan. Maar liever de helft van de afstand dan half genieten.

 

Liefs,

Pim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s